'
Skomentuj
Początki polskiej telewizji

Początki polskiej telewizji

Rok:

Kazimierz Rudzki prezentuje odbiornik telewizyjny „Leningrad” w Instytutucie Łączności – Doświadczalna Stacja Telewizyjna w Warszawie. Pierwsza prawdziwa emisja telewizyjna miała miejsce 23 października 1952 roku i składały się na nią piosenki w wykonaniu Jerzego Michotka oraz Marii Nowosad. Było to nadawanie połączone, ponieważ dźwięk nadawano osobno poprzez nadajniki radiowe i odbierano transmisję na falach średnich. Nie miało to zbyt dużego znaczenia, a to dlatego, że odbiór był możliwy jedynie w kilkudziesięciu punktach stolicy. Widzowie mieli dostęp do tej transmisji przez 24 odbiorniki marki „Leningrad”, znajdujące się w fabrycznych klubach i świetlicach. Telewizory te były ciężkimi 50 kilogramowymi pudłami wyposażonymi w ekrany o wymiarach 12 na 18 cm. Program nadawany był na żywo z eksperymentalnego studia, które mieściło się przy ulicy Ratuszowej. 70 metrowe studio wyposażone było w dwie kamery, stoły kontrolne, bardzo prosty mikser, generator synchronizujący, urządzenia kontrolne, wzmacniacze, mikrofony zwisały z długich ruchomych wysięgników, wielkie lampy oświetleniowe nagrzewały się do bardzo wysokich temperatur ogrzewając powietrze w studiu do 50 stopni Celsjusza. W czerwcu 1953 roku rozpoczęto nadawanie godzinnych programów o godzinie 17.30. Taka pora emisji była podyktowana tym, aby artyści mogli zdążyć na wieczorne spektakle do macierzystych teatrów. Możliwość archiwizowania audycji pojawiła się dopiero w 1958 roku, kiedy rozpoczęto nagrywanie programów na taśmę filmową 16 mm. Dzięki temu można było je odtwarzać w dowolnym czasie.

Źródło: http://wiekdwudziesty.pl/telewizja-polska-w-latach-1945-81-zarys-historii/

  • Skomentuj
  • Rok: