1911

' 02 Sie
Skafander atmosferyczny

Chester E. Macduffee stojący obok swojego wynalazku – skafandra atmosferycznego. Był wykonany z aluminium a wszystkie elementy ruchome – zamontowane były na łożyskach kulkowych – i ważył 250kg. Skafander wyposażono w specjalny wąż, którym dostarczano powietrze, a także doprowadzono kabel elektryczny do zamontowanej w miejscu lewej dłoni lampy i kabel telefoniczny, dzięki któremu nieszczęśnik wewnątrz mógł porozumiewać się z powierzchnią. Na plecach zamontowana była pompa do usuwania wody, która dostawała się do wnętrza skafandra – od początku zakładano, że konstrukcja nie będzie w pełni szczelna. W zależności od potrzeb, lewy rękaw można było zaopatrzyć w lampę lub zestaw narzędzi albo chwytak, którym operowało się z wnętrza kombinezonu. Skafander przetestowano w 1915 roku (niektóre źródła sugerują 1914 rok) w zatoce Long Island. Chociaż generalnie wszystko poszło dobrze i udało się zejść na głębokość 65 m, projekt nie zyskał większego zainteresowania. Problemem była bardzo skomplikowana konstrukcja, duża waga oraz mała swoboda ruchu.

' 08 Mar
Sufrażystki w Krakowie

Sufrażystki w Krakowie. Na transparencie widnieje napis „Żądamy powszechnego prawa wyborczego do parlamentu, sejmu i gminy”. Dzień Kobiet.

' 05 Lut
Samochód o największej pojemności silnika Fiat s76

Samochód o największej pojemności silnika jaki kiedykolwiek zbudowano (nie uwzględniając silników lotniczych) Fiat S76. Wyposażony był w silnik o pojemności 28,3l oraz i mocy około 300 koni mechanicznych. Dwublokowy motor miał zaledwie cztery cylindry, a każdy z nich był „obsługiwany” przez trzy świece zapłonowe. Napęd przekazywany był za pomocą łańcucha i czterobiegowej skrzyni przekładniowej. fiats76 Montowany w tym pojeździe silnik był tak ogromny, że zajmował prawie całą długość rozstawu osi (2,7 m). Maska zaś została wysklepiona tak wysoko, że kierowca miał problemy z widocznością i podczas jazdy musiał się wychylać na boki. Model S76 został wyprodukowany prawdopodobnie w zaledwie dwóch egzemplarzach, przeznaczonych wyłącznie na tory wyścigowe i do bicia rekordów prędkości. Za jego kierownicą zasiadali najlepsi ówcześni rajdowcy: Felice Nazzaro, Antonio Fagnano, czy zdobywca wielu tytułów Pietro Bordino. W kwietniu 1912 roku w Long Island pada długo oczekiwany przez włoskiego producenta rekord. Fiat S76, znany później jako Fiat 300 KM Record osiągnął prędkość na poziomie 290 km/h zyskując przydomek „Bestia z Turynu”.

' 23 Cze
Maria Salomea Skłodowska-Curie w swoim laboratorium

Maria Skłodowska-Curie w swoim laboratorium. Paryż, Francja. Jako jedyna otrzymała Nagrodę Nobla w dwóch dziedzinach – fizyce i chemii.30-letnia Maria Skłodowska, po licencjacie z fizyki i matematyki na Sorbonie i po napisaniu pracy na temat magnetyzmu stali, rozpoczęła z mężem Piotrem Curie badania nad promieniotwórczością, odkrytą w 1896 r. przez francuskiego fizyka Henri Becquerela. Pięć lat później w 1903 roku Henri Becquerel, Pierre Curie i Maria Skłodowska-Curie otrzymali Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki. Było to wydarzenie tym bardziej doniosłe, ponieważ po raz pierwszy w historii nagrodę tę przyznano kobiecie. 18 lipca 1898 Maria Skłodowska-Curie i jej mąż Piotr Curie poinformowali świat, że odkryli polon. Uczeni nazwali nowy pierwiastek na cześć Polski. Odkrywając polon i kilka miesięcy później rad, Maria Skłodowska-Curie stała się prekursorką współczesnej radiochemii. Dwa miesiące po odkryciu polonu Maria Skłodowska-Curie urodziła pierwszą córkę – Irène, również wybitną uczoną, późniejszą laureatkę Nagrody Nobla z chemii. Poniżej Maria Skłodowska-Curie z córką Ireną Joliot-Curie i wnuczką Heleną. Kiedy w 1934 roku Maria Curie-Skłodowska zaczęła czuć się coraz gorzej lekarze zdiagnozowali grypę, a później gruźlicę. Pobyt w sanatorium umożliwił lekarzom zdiagnozowanie prawdziwych przyczyn osłabienia – złośliwą anemię oraz zaawansowaną chorobę popromienną wywołaną przez promieniowanie jonizujące. Maria Curie-Skłodowska zmarła 4 lipca 1934.

' 21 Sty
Transport kotwicy

Zaprzęg koni ciągnie kotwicę Titanica. Kotwica Titanica została zamówiona w 1910 roku przez Noah Hingley and Son. Pojedynczy kawałek stali ważący pięć ton był podgrzewany do czerwoności i tworzył sześciometrowy trzon kotwicy. Sama kotwica Titanica ważyła szesnaście ton. Według odnalezionych planów, trzon kotwicy miał dokładnie 450 milimetrów grubości.