1917

' 21 Wrz
Supermarine Nighthawk

Supermarine Nighthawk czteropłatowy myśliwiec.Zbudowano jeden lub dwa prototypy. Podczas pierwszego lotu w lutym 1917 roku okazało się, że konstrukcja samolotu jest totalną porażką. Rozpiętość skrzydeł samolotu wynosiła 18,3 m, a całość ważyła około 3 ton. Napęd stanowiły dwa 9-cylindrowe silniki Anzani o mocy 100 KM każdy. Miały one zapewnić prędkość około 121 km/h. Silniki te słynęły jednak z problemów technicznych.

' 08 Gru
Wielka eksplozja w Halifax

Ta najbardziej tragiczna katastrofa w dziejach Kanady zdarzyła się Halifaksie (na zdjęciu 15-20 sekund po eksplozji), który w czasie I wojny światowej był jednym z głównych portów, z których wypływały statki z żołnierzami oraz zaopatrzeniem dla Europy. Parowiec SS Mont-Blanc przygotowywał się do dokowania w porcie w Halifax. Francuski statek wiózł na swoim pokładzie materiały wybuchowe, bo w Europie jest już trudno o te składniki. Żeby być dokładnym, to na pokładzie parowca znajdowało się 2852 (2300 ton kwasu pikrynowego, 200 ton trotylu, 200 ton benzyny, 10 ton bawełny strzelniczej i inne) ton materiałów wybuchowych. 6 grudnia 1917 roku SS Mont-Blanc zderzył się z norweskim statkiem SS Imo w cieśninie, która łączyła port Halifax z basenem/zatoką w Bedford. Uszkodzenia obu statków nie były bardzo poważne (zderzył się z prędkością 1 węzła), ale na pokładzie SS Mont-Blanc już szalał pożar. W wyniku eksplozji zginęło około 2 tysięcy osób (dokładna liczba nie jest znana), około 9000 osób zostało rannych, u 600 osób stwierdzono uszkodzenia oczu, z czego 38 straciło wzrok na zawsze. Poniżej port Halifax po katastrofie. halifax-port Eksplozja miała siłę 2,9 kiloton (ok. 1/5 mocy bomby jądrowej zrzuconej na Hiroszimę.) i zmiotła z powierzchni ziemi wszystko w promieniu 800 metrów. Dzielnica portowa została zupełnie zniszczona. SS Mont-Blanc „wyparował” (choć jeden marynarz przeżył wybuch – zmarł w skutek odniesionych ran) a jego szczątki zostały rozrzucone na całkiem sporą odległość. Na przykład kotwica (500 kg) wylądowała 3 km dalej, a 90 mm działo, częściowo stopione, znalazło się 5,5 km od miejsca wybuchu.

' 19 Sty
Urządzenia do nasłuchu samolotów

Żołnierze na posterunku z urządzeniami do obserwacji i nasłuchu samolotów nieprzyjaciela wykorzystywane czasie I Wojny Światowej.

' 10 Lis
Balony obserwacyjne Caquot

Napełnianie francuskiego balonu systemu Caquot w czasie walk pod Ypres. Były rozwinięciem idei aerodynamicznie stabilizowanych balonów, zapoczątkowanych przez niemieckie balony Parsevala-Sigsfelda. Na początku pierwszej wojny światowej okazało się, że balony obserwacyjne, których użytkowanie zarzucono we Francji w 1912 r. są niezbędne na polu bitwy, a Niemcy wykorzystują je w wielkich ilościach. Albert Caquot zaprojektował balon, który podobnie jak niemieckie balony Parsevala-Sigsfelda, był stabilizowany aerodynamicznie. W tym celu posiadał z tyłu wydłużonego korpusu w kształcie pękatego cygara, trzy stateczniki (także nadmuchiwane), rozmieszone symetrycznie co 120°. Balony te okazały się bardzo stabilne, nawet przy silnym wietrze. Ze względu na wielką rolę zmasowanego ognia artylerii prowadzonego na daleki dystans w czasie I wojny światowej, balony obserwacyjne odgrywały bardzo znaczącą rolę. Służyły przede wszystkim do obserwacji pola walki, w szczególności do kierowania ogniem artylerii. Pomimo swej wielkości, były trudne do zniszczenia. Stały się więc celem ataków myśliwców, choć były zazwyczaj dobrze bronione ogniem artylerii przeciwlotniczej. Niektórzy piloci wyspecjalizowali się w ich zwalczaniu opracowywano też specjalne „bronie przeciwbalonowe” jak np. rakiety Le Prieur czy pociski Pomeroya.