1942

' 15 Gru
Royal Enfield WD/RE

Motocykl Royal Enfield WD/RE w specjalnym stelażu desantowym. W 1942 roku firma Royal Enfield przekazała angielskiemu War Departament do testów prototyp motocykla desantowego, model RE. Był to gruntownie zmodernizowany pojazd, oparty na modelu cywilnym, wyposażony w silnik dwusuwowy o pojemności skokowej 126 cm³. Podczas prób poligonowych konstrukcje cały czas modyfikowano, zgodnie z sugestiami specjalistów wojskowych. Po kilku miesiącach tych działań powstała końcowa wersja tego pojazdu, oznaczona WD/RE. Produkcję seryjną rozpoczęto pod koniec 1942 roku, a pierwsze pojazdy dotarły do jednostek na początku 1943 roku. Żołnierze nazwali te motocykle „pchłami” i to określenie bardzo szybko przyjęło się w całej armii. Do końca wojny, do jednostek brytyjskich i alianckich trafiło około 9000 desantowych motocykli Royal Enfield WD/RE. royal-desant2

' 19 Paź
305 Dywizjon Bombowy

Personel eskadry „A” 305 dywizjonu sfotografowany przed Wellingtonem IC. Na przedniej wieżyczce samolotu widoczny pies Ciapek. W pierwszym rzędzie z laską siedzi dowódca dywizjonu, mjr pil. Bohdan Kleczyński.

' 21 Paź
Pentagon

Pentagon w czasie budowy. Ten olbrzymi, zajmujący powierzchnię ponad 29 akrów budynek jest jednym z największych obiektów biurowych na świecie. Znajduje się on na obrzeżach Waszyngtonu w Arlington w stanie Virginia. Same biura, znajdujące się w obrębie tego olbrzymiego kompleksu zajmują powierzchnię 344 000 m². Całość z wszystkimi siedmioma piętrami (5 nad ziemią, 2 pod ziemią) oraz parkingami ma powierzchnię 600 000 m². W Pentagonie zatrudnionych jest łącznie aż 26,000 osób. Budowę obiektu rozpoczęto 11 września 1941 roku. Głównym powodem rozpoczęcia budowy było rozproszenie ówczesnych obiektów rządowych, które zajmowały liczne biura i tymczasowe obiekty w całym Waszyngtonie. Nowy budynek miał stać się centrum całego aparatu bezpieczeństwa USA. Ze względu na wybuch wojny 7 grudnia 1941 roku prace nad Pentagonem przyśpieszono. I tak, po zaledwie 16 miesiącach prac, został ukończony. Koszt całego przedsięwzięcia wyniósł 83 mln dolarów (według obecnego kursu, byłoby to około 1,3 mld dolarów).

' 05 Lip
Vought V-173

Vought V-173 – amerykański projekt samolotu myśliwskiego zwany „Latającym naleśnikiem”. Charakteryzował się on niespotykaną wcześniej konstrukcją – nie miał typowych skrzydeł, a siłę nośną miała zapewnić jego płaska konstrukcja kształtem przypominająca dysk. Mimo że konstruktorom udało się osiągnąć jeden z głównych celów – samolot łączył w sobie wysoką zwrotność i dużą wytrzymałość strukturalną, projekt został porzucony. Dane techniczne: załoga – 1 osoba, długość 8.128 m, rozpiętość skrzydeł 7.1 m, wysokość 4.51 m, prędkość maksymalna 222 km/h, prędkość wznoszenia 1,100 m w 5 minut.

' 22 Gru
Mobilizacja

Fotografia propagandowa przedstawiająca młodego rosyjski oficer mobilizuje żołnierzy do kontrataku. Kilka sekund po wykonaniu fotografii zginął.

' 02 Lis
Latający Jeep

Brytyjczycy mieli potrzebę, by spadającym z nieba spadochroniarzom towarzyszyły środki transportu. Jednym z pomysłów na dostarczenie drogą powietrzną popularnych jeepów był wiroszybowiec o nazwie Hafner Rotabuggy znany także jako Malcolm Rotaplane lub M.L.10/42 Flying Jeep. Był to popularny samochód Willys MB, na który nałożono kadłub wraz z usterzeniem oraz pozbawiony napędu wirnik, przypominający ten ze śmigłowca. Po rozpędzeniu samochodu np. przez holujący go samolot, pęd powietrza sprawiał, że wirnik zaczynał się kręcić, zapewniając siłę nośną wystarczającą do oderwania się od ziemi. hafner-rotabuggy Pojazd obsługiwany był przez dwie osoby – pilota, który kierował nim jak samochodem i drugiego pilota, mająLatający Jeep Willyscego za zadanie pilotowania obiektem w powietrzu za pomocą kolumny sterowniczej. Późniejsze próby były prowadzone przy użyciu holującego Jeepa Willysa bombowca Armstrong Whitworth Whitley. Specyfikacja: Waga – 1 411 kg (Willys MB 964 kg; śmigło i ogon – 249 kg), Maksymalna prędkość – 241 km/h, Szacowane tempo opadania: 4,9 m/s do 10m/s, Minimalna prędkość startu i lądowania – 58 km/h.

' 10 Gru
Polscy uchodźcy w Iranie

Polscy uchodźcy w Iranie. Generał Władysław Anders podjął decyzję o ewakuacji w końcu marca 1942 roku. Trasa miała wieść przez Krasnowodzk nad Morzem Kaspijskim, gdzie kolej zamienione na statki. Drogą morską podróżowano następnie do Pahlevi w Iranie. Łącznie, w kilku fazach, na irańską ziemię przerzucono 116 tys. Polaków, z czego ok. 40 tys. cywilów. Mniej więcej połowę z nich stanowiły dzieci. Masowy exodus zorganizowali zarówno wojskowi, jak i dyplomaci – pracownik polskich placówek, a także działacze delegatur Ministerstwa Opieki Społecznej i Pracy. Poniżej tłum uchodźców na pokładzie statku oczekuje na moment przybicia do brzegu i zejścia na ląd. uchodzcy-statek Polacy trafili do Iranu, który znajdował się wówczas pod protektoratem brytyjskim. Ich pobyt został sfinansowany głównie ze środków polskich oraz brytyjskich. Szczególną aktywnością na polu zaopatrywania polskiej armii odznaczali się Brytyjczycy, dla których Armia Andersa była konkretną inwestycją. Już wkrótce polscy żołnierze mieli wejść w skład sił walczących na froncie włoskim. Poniżej kobieta malująca białego orła przed swoim namiotem. polscy-uchodzcy Poniżej Polacy z obozu dla uchodźców w Iranie witają nowo przybyłą grupę uchodźców. polacy-iran

' 08 Sty
T55E1

Prototypowe kołowe działo samobieżne produkcji amerykańskiej T55E1 GMC podczas testów. Pojazd został opracowany przez Allied Machinery Manufacturing Company w 1943 roku. Pojazd ważył niemal 15 ton i rozpędzał się do 95 km/h przy napędzie o układzie 8×8 (składający się z dwóch wózków po 4 koła każdy). Jego uzbrojenie stanowił ciężki karabin maszynowy M2HB kalibru .50 cala (12,7 mm) oraz trzy funtowe działo M7 kalibru 76,2 mm, to samo w które zostały uzbrojone niszczyciele M10. t55e1