1945

' 31 Mar
Niezatapialny kot „Sam”

Kot Oscar, zwany też Niezatapialnym Samem, zasłynął z tego, że w swoim życiu bez uszczerbku przetrwał kilka poważnych morskich katastrof. Na swój pierwszy okręt wszedł pod koniec maja w 1941 roku. Zaledwie 9 dni po wypłynięciu, niemiecki pancernik „Bismarck” został zatopiony przez aliantów. Spośród załogi liczącej 2200 osób przeżyło zaledwie 115 osób oraz biało-czarny kot. Dryfującego na desce czworonożnego rozbitka uratowała i przyjęła w swoje szeregi załoga niszczyciela Królewskiej Marynarki Wojennej.

Następnie kot płynął na wspomnianym okręcie HMS „Cossack”, który jednak został storpedowany przez U-563 i zatonął w październiku tego samego roku. Podczas akcji ratunkowej jeden z marynarzy dostrzegł zwierzę, które pływało na desce wśród szczątków tonącego statku. Wyłowił kota i wraz z rozbitkami trafił na Gibraltar, gdzie przekazano go na pokład lotniskowca HMS „Ark Royal” jako maskotkę, nadając mu imię Oscar.

Przesądni marynarze stwierdzili jednak, że nad kotkiem ciąży fatum. Nigdy więcej nie znalazł się już na pokładzie, ale Marynarka i tak otoczyła go opieką. Według oficjalnych akt brytyjskiej marynarki Oscar swych dni dożył – do 1955 roku – w Belfaście w Domu Marynarza.

' 08 maja
Pociski Dora

Brytyjscy żołnierze stoją przy pociskach niemieckiego działa kolejowego „Dora”. Kaliber 802mm, maksymalny zasięg 47km.

' 08 Lis
Weingut I

„Weingut I” (Winnica I) to niemiecka fabryka odrzutowych samolotów Messerschmitt Me 262, budowana od kwietnia 1944 roku do samego zakończenia wojny, w południowej Bawarii, niedaleko Monachium. Na zdjęciu odnaleziona przez wojska amerykańskie pod koniec wojny. Nowatorstwo konstrukcji, niejako wymuszone dramatyczną sytuacją III Rzeszy, polegało w dużym skrócie usypaniu ziemnego wału o wymiarach docelowego budynku (w tym przypadku 400 metrów długości, 85 metrów szerokości i 32 metrów wysokości, z czego 19 metrów poniżej poziomu gruntu), założeniu zbrojenia i wylaniu betonu. Po stężeniu betonu, ziemię ze środka wybierano i obsypywano nią dach konstrukcji, sadząc na nim okoliczną roślinność, uzyskując doskonale zamaskowaną, olbrzymią halę o kolebkowym sklepieniu. weingut2 W praktyce, budowa przebiegała etapami – pierwszym etapem było wykonanie kanału wzdłuż osi planowanego budynku – kanałem tym (początkowo zadaszonym), wybierano ziemię z gotowego elementu – budowla miała się składać z dwunastu łukowatych elementów, następnie wykonywano wykopy pod fundamenty budowli, przy czym ziemia z wykopów służyła do usypania wału formy/szalunku. Następnie na ziemnym wale układano zbrojenie i zalewano betonem, do grubości trzech metrów (docelowo strop miał być pogrubiany, aby w najwyższym miejscu konstrukcji osiągnąć 5 metrów grubości). Druga identyczna fabryka (Weingut II), miała powstać w pobliżu miejscowości Landsberg am Lech. Według jednego ze źródeł, hale miały być podzielone na poziome piętra, przy czym z fabryki montażu końcowego (Weingut II), ze względu na niemożność oblatywania samolotów z przyfabrycznego lotniska (panowanie Aliantów w powietrzu), samoloty do lotu testowego miały być katapultowane bezpośrednio z piętra hali. Budowę realizowano siłami około 10.000 ludzi, z czego ponad 8.000 to więźniowie założonej specjalnie dla potrzeb budowy filii (KL Mühldorf) obozu koncentracyjnego w Dachau. Budowano przez 24 godziny na dobę, przez 7 dni w tygodniu, w dwóch 12 godzinnych zmianach po 4.000 ludzi jednorazowo. Podczas budowy zmarło ok. 3.000 więźniów. weingut-dachau Do zajęcia terenu przez amerykański 47 batalion pancerny w maju 1945 roku, zdążono wybudować siedem z dwunastu „łuków”. Amerykanie zainteresowani potencjalną adaptacją projektu dla swoich potrzeb, przeprowadzili testy wytrzymałości konstrukcji na „pełnowymiarowe bombardowanie” – do testów użyto 125 ton trotylu, skutkiem czego sześć z siedmiu łuków uległo całkowitemu zniszczeniu, natomiast siódmy został uszkodzony i w takiej formie dotrwał do dzisiaj. Mimo iż resztki budowli i okoliczny teren są ogólnodostępne, należy pamiętać że miejsce to ma status miejsca pamięci/pomnika ofiar hitleryzmu.

' 07 Cze
Okładka „LIFE” 1945

Okładka magazynu „Life” z 9 kwietnia 1945 roku. Zdjęcie przedstawia amerykańskich marines walczących na Iwo Jimie. Wybuch w tle i przypalone resztki drzew tworzą nierealny klimat. Fotografię wykonał Eugene Smith.

' 13 Lis
Polski chłopiec

Polski chłopiec je pierwszy posiłek po wyzwoleniu przez Amerykańskie wojsko obozu Eisenach (podobozu Buchenwald). Był to obóz, który wykonywał sprzęt wojskowy dla firmy BMW.

' 23 Sie
Kontrola przynależności do SS

Kontrola przynależności do SS przeprowadzana przez wojsko alianckie. Członkom SS tatuowano grupę krwi na lewym przedramieniu, 20 cm powyżej lewego łokcia. Tatuaż był wielkości 7mm.

' 03 Sty
Forty Maunsella

Fort Red Sands, czyli jeden z zespołów potężnych morskich ufortyfikowanych wież, usytuowanych we wschodniej Anglii u ujścia Tamizy i Mersey do Morza Północnego. Łącznie do 1943 roku powstało 7 fortów – Rough Sands, Sunk Head, Tonque Sands, Knock John, Nore, Red Sands i Shivering Sands. Obwarowania te powstały w latach czterdziestych XX wieku, a ich głównym projektantem i budowniczym był brytyjski konstruktor i inżynier Guy Anson Maunsell (1884-1961). Zadaniem fortów miała być ochrona ważnych angielskich portów oraz wybrzeża przed atakami niemieckich wojsk zarówno z powietrza jak i wody. Poniżej fort Knock John. fort-knock Największe z fortów miały załogę liczącą do 100 os. i mogły być samowystarczalne nawet do 5 tygodni. Na każdej z wież zamontowane było uzbrojenie w postaci armat 3,7 cala oraz działek Bofors 40 mm. W czasie II wojny światowej obsługa fortów zestrzeliła w sumie 22 niemieckie samoloty oraz około 30 latających bomb typu V-1. Po wojnie cześć fortów została rozebrana, a pozostałe służyły wojsku przez jakiś czas, po czym zostały opuszczone. Przez kolejne lata zaniedbania oraz woda przyczyniły się do znacznej degradacji budowli. Obecnie planuje się ich renowację i udostępnienie turystom. fort2

' 29 Lis
Kobieta, która przeżyła wybuch bomby atomowej

Zdjęcie wykonane przez fotografa Yōsuke Yamahatę przedstawiające kobietę, która przeżyła wybuch bomby atomowej w Nagasaki.