Niezwykłe maszyny latające

Galeria zdjęć niezwykłych samolotów i innych maszyn latających XX wieku.

' 15 maja
Convair Model 118

Convair Model 118 to prototyp latającego samochodu zaprojektowany przez Theodore’a Halla. Pomysł Convaira był prosty: zamiast tworzyć dziwne wehikuły, należy zbudować normalny samochód i dołączyć do niego zespół skrzydeł z oddzielnym, przeznaczonym tylko do lotu silnikiem. Latający samochód, rozwijany początkowo pod nazwą Convair Model 116, zaliczył z powodzeniem 66 testowych lotów. Konstrukcja została następnie udoskonalona i pod nazwą Convair Model 118 poddana dalszym testom. Model 118 posiadał samochodowy silnik Crosleya (25 KM) oraz lotniczy Lycomingiem O-435C (190 KM). Podczas jednego z lotów doszło do katastrofy. Ponieważ za napęd maszyny w locie odpowiadał inny silnik, niż na ziemi, pilot miał przed sobą m.in. dwa wskaźniki paliwa i w czasie lotu patrzył na niewłaściwy. Pilot wyszedł z katastrofy bez szwanku. Plany okazały się zbyt optymistyczne – maszyna miała poważne problemy z wibracjami ogona i nadmierną masą własną. Koszty produkcji okazały się wyższe niż planowano, a sama maszyny spotkała się z bardzo mały zainteresowaniem i ostatecznie cały program został anulowany. Po zakończeniu programu Hall opuścił Convair i już samodzielnie kontynuował prace nad podobnymi maszynami.

' 02 Wrz
Bombowiec B-36 Peacemaker

Bombowiec B-36 Peacemaker. Był największym i pierwszym w historii międzykontynentalnym bombowcem świata. Był to również jeden z największych samolotów na świecie. Jedyny tłokowy bombowiec strategiczny o zasięgu międzykontynentalnym zdolny do przenoszenia bomb jądrowych. Zakładano, że maszyny powinny dysponować zasięgiem 19 300 km, pułapem maksymalnym 12 700 metrów i możliwością przenoszenia 4535 kg bomb. Prędkość maksymalna miała wynieść 725 km/h, a przelotowa 440 km/h. Amerykańskie dowództwo uznało wówczas, że postawione wymagania są zbyt wygórowane i zmieniono je. Według nowych kryteriów samoloty miały dysponować zasięgiem 16 100 km, pułapem 12 200 metrów z zachowaniem możliwości przenoszenia 4535 kg bomb. Prędkość maksymalna spadła do nieco ponad 500 km/h, a przelotowa około 350 km/h.

Łącznie powstały 384 maszyny różnych wersji. Część z starszych maszyn przebudowywano do innych wariantów. Koszt budowy jednego bombowca wynosił 4,1 mln dolarów (około 40,7 mln dolarów współcześnie). Produkcję rozpoczęto od budowy 22 maszyn w wariancie B-36A. Maszyny nie były uzbrojone, także w toku eksploatacji przerabiano je na inne wersje. W 1948 roku do produkcji wszedł wariant B-36B, posiadający uzbrojenie, ale początkowo nie przystosowany do… przenoszenia broni nuklearnej. Wiązało się to z brakiem aktualizacji zamówienia z 1944 roku. Łącznie zbudowano 62 maszyny tego typu.

Równocześnie okazało się, że rozwój samolotów odrzutowych sprawił, że potężny bombowiec jest po prostu za wolny. W związku z tym zakłady CONVAIR zaproponowały zbudowanie nowej, ulepszonej wersji bombowca oznaczonej B-36C, wyposażonej w nowe silniki. Projektu nie zrealizowano ze względu na koszty i trudności techniczne. W latach 50-tych podczas walk w Korei użyto po raz pierwszy samolotów odrzutowych MiG-15. Ich pojawienie się sprawiło, że bombowce typu B-36 automatycznie stały się przestarzałe. Kolejną dużą wadą olbrzymich maszyn był brak możliwości tankowania w powietrzu. Gdy w 1955 roku pojawiły się prototypy B-52, uznano, że B-36 należy wycofać.

' 14 Cze
M.39B Libellula

Eksperymentalny brytyjski samolot M.39B Libellula zaprojektowany tak, aby dać możliwość pilotowi jak najszybszego lądowania na pokładzie lotniskowca. Układ dwóch par skrzydeł pozwalał jednocześnie osiągnąć większy udźwig samolotu niż w typowym rozwiązaniu oraz pozwalał na znaczące ich zwężenie. Literka „B” przy M.39 oznaczała, że samolot miał spełniać rolę bombowca. Okazało się, że sterowanie maszyną jest znacznie trudniejsze niż w przypadku klasycznych układów skrzydeł. Osiągał prędkość maksymalną 164 km/h co znacznie odbiegało od oczekiwanych 600 km/h. Ostatecznie, M.39B został zezłomowany po kilku poważniejszych awariach.

' 24 Cze
Lockheed P-38 Lightning

Lockheed P-38 Lightning amerykański samolot myśliwski dalekiego zasięgu z okresu II wojny światowej. Był to szybki, silnie uzbrojony samolot używany do wielu zadań w różnorodnych warunkach walki, pomimo pewnych wad konstrukcyjnych był to raczej lubiany i udany samolot. Samolot był zbudowany w układzie dwukadłubowym (tzw. latająca rama). Silniki zostały umieszczone w dwóch początkowych sekcjach kadłubów, pomiędzy którymi znajdowała się kabina pilota wraz z systemem uzbrojenia. Był to pierwszy wojskowy samolot zaprojektowany w zakładach Lockheeda, który trafił do produkcji seryjnej, był to pierwszy dwusilnikowy myśliwiec w lotnictwie amerykańskim, pierwszy seryjnie produkowany samolot z silnikiem widlastym Allison V-1710, pierwszy myśliwiec amerykański z podwoziem z kołem przednim, pierwszy amerykański samolot, który przekroczył 640 km/h, pierwszy produkcyjny myśliwiec dwukadłubowy, pierwszy amerykański myśliwiec który zestrzelił niemiecki samolot, był to najcięższy amerykański jednoosobowy myśliwiec w okresie II wojny światowej, jedyny samolot produkowany nieprzerwanie od wejścia Stanów Zjednoczonych do wojny aż do jej zakończenia, a wszystkie Lightningi zestrzeliły łącznie więcej japońskich samolotów niż jakikolwiek inny amerykański myśliwiec.

' 27 Lip
Horten H. VII (Ho 254)

Horten H. VII (Ho 254) podczas pierwszych lotów. Był pierwszym na świecie odrzutowym samolotem o konstrukcji latającego skrzydła. Getynga, Niemcy.

' 26 Lip
Lippisch P.13a

Modele Lippisch P.13a (na górze) zaczepionego do samolotu Siebel Si 204. P.13a był eksperymentalnym myśliwcem przechwytującym ze skrzydłem w układzie delta, napędzanym silnikiem strumieniowym. Został zaprojektowany przez Alexandra Lippischa. Luftwaffe trapił poważny brak paliwa lotniczego. Lippisch zasugerował, że P.13a mógłby być zasilany koksem. Ustalono, że koks powinien mieć formę małych granulatów, a nie nieregularnych grudek, zaś kosz zastąpiono bębnem obracającym się z prędkością 60 obrotów na minutę. Silnik miał zostać włączony po osiągnięciu prędkości 320 km/h. Zgodnie z obliczeniami Lippischa prędkość maksymalna samolotu zasilanego koksem miała sięgać 850 km/h, a ładunek 800 kilogramów paliwa wystarczać na około 40 minut lotu. Przy starcie samolot korzystał z dodatkowego napędu rakietowego. Przepływające przez silnik powietrze miało porywać gazy spalinowe z płonącego koksu do komory sprężania, gdzie miały się mieszać z (pobranym z innego wlotu) powietrzem, a następnie zostać wyrzucone z tyłu samolotu, tworząc siłę odrzutu.

' 01 maja
Messerschmitt Me 264

Niemiecki bombowiec dalekiego zasięgu Messerschmitt Me 264. Zdolny był do zbombardowania Nowego Jorku i powrotu do Europy.

' 05 Lip
Vought V-173

Vought V-173 – amerykański projekt samolotu myśliwskiego zwany „Latającym naleśnikiem”. Charakteryzował się on niespotykaną wcześniej konstrukcją – nie miał typowych skrzydeł, a siłę nośną miała zapewnić jego płaska konstrukcja kształtem przypominająca dysk. Mimo że konstruktorom udało się osiągnąć jeden z głównych celów – samolot łączył w sobie wysoką zwrotność i dużą wytrzymałość strukturalną, projekt został porzucony. Dane techniczne: załoga – 1 osoba, długość 8.128 m, rozpiętość skrzydeł 7.1 m, wysokość 4.51 m, prędkość maksymalna 222 km/h, prędkość wznoszenia 1,100 m w 5 minut.

' 22 Sie
Messerschmitt Me 323 Gigant

Niemiecki Messerschmitt Me 323 Gigant – największy wojskowy samolot transportowy w czasie wojny. Powstał gdy po skonstruowaniu ciężkiego szybowca Me 321 Gigant okazało się, że III Rzesza nie dysponuje odpowiednią ilością samolotów do jego holowania. Do szybowca dołączono 6 silników (rzędowe jednostki Junker Jumo 211R o mocy 1480 KM każdy) i tak powstał samolot transportowy – przez niektórych klasyfikowany jako motoszybowiec. Poniżej wyładunek gąsienicowego pojazdu opancerzonego. Mierzył 28,5 metra długości oraz ponad 10 metrów wysokości, a całość ważyła 27 ton. Skrzydła o powierzchni nośnej 300 m2 miały rozpiętość aż 55 metrów. Miał on 5 krotnie większy udźwig od standardowego samolotu transportowego Luftwaffe – Junkers Ju 52. Był zdolny do przeniesienia około 20 ton ładunku. Najczęściej stosowanymi konfiguracjami ładunku były : armata przeciwlotnicza Flak 8,8 cm z półgąsienicowym ciągnikiem lub ciężarówka z przyczepą lub 52 beczki paliwa o pojemności 250 dm3 każda lub 130 wyekwipowanych żołnierzy, ewentualnie 60 rannych na noszach. Łącznie zbudowanych zostało 201 egz. Me-323 wszystkich wersji. Ze względu na zastosowane w jego konstrukcji materiały oraz na duży udźwig był to najtańszy i najbardziej ekonomiczny samolot transportowy Luftwaffe. Ich kariera nie była jednak zbyt długa. Pod koniec wojny Niemcy nie dysponowali już ani jedną sztuką tego samolotu. Większość z nich została bowiem zestrzelona przez aliantów.